Polscy producenci akcesoriów dla psów doskonale wiedzą że dodatki dla psów wcale nie muszą szpecić wnętrza domu. Minęła już epoka beznadziejnych legowisk oraz innych tego typu dodatków. Wręcz przeciwnie, obecnie każdy klient przede wszystkim patrzy na estetykę oraz jakość wykonania produktu. Dobrym przykładem stają się proste i funkcjonalne formy wykonane z najlepszych materiałów jakie dostępne są na rynku.  Przykładem komfortu stworzonego z myślą o psach mogą być dla przykładu porcelanowe miski z podgumowaną podstawą, dzięki czemu poidełko dla psa nie przesuwa się po podłodze lub doskonałej jakości, kolorowe legowisko dla psa które bez problemu można prać w pralce, a to za sprawą rozkładanych elementów posłania.  Klienci również poszukują podgrzewanych materacy dla swoich pupili.

Na polskim rynku teraz bez problemu możemy znaleźć tego typu akcesoria a producenci akcesoriów dla psów wymyślają wciąż nowe udogodnienia. Nowością dzisiaj może być specjalny wkład grzejny do legowiska który obszywany jest specjalnym materiałem i chowany w materacu psa.  Zasilanie o bezpiecznym dla pupila prądzie (12v) płynie przez specjalny kabel, który został zabezpieczony przed pogryzieniem psa.  Zalety takiego dodatku do legowiska nie kończą się tylko na ochronie pieska przed chłodnymi wieczorami  ale emitowane przez wkładkę ciepło stymuluje układ krążenia psa oraz wzmacnia jego ochronę immunologiczną. Jest to doskonałe akcesorium które można zastosować dla psów w podeszłym wieku, chroniąc ich kości przed reumatyzmem i innymi zwyrodnieniami stawów. Przecież od dawna wiadomo że dobre legowisko dla psa w znacznym stopniu przedłuża życie naszego pupila.

Po powstaniu w 1934 roku fińskiego stowarzyszenia „Suoman Kennel Lutto” za­częto gromadzić materiał hodowlany. Stworzono też bazę dla hodowli karelskiego psa na niedźwiedzia. W ten sposób udało się zachować starą, rodzimą rasę. Jak wskazuje nazwa, pierwotnie używano tego dużego, północnego szpica o nad­zwyczaj czułym węchu jako tropiciela, do czego i obecnie jest używany. Łowy na północy wymagają wytrwałego, mało wymagającego i odważnego psa, który przy każdej pogodzie może wyśledzić i ścigać zwierzynę. Te właśnie cechy ma karelski pies. Dzięki nim stał się on cenionym psem domowym.
Rasa ta rozpowszechniła się również w innych krajach szczególnie w Szwajcarii, Anglii, Szwecji, Norwegii i w Polsce.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies silny, o równym charakterze, nieprzystępny. Głowa. Ma kształt tępego klina, czoło i policzki szerokie, uzębienie silne, wargi cienkie, napięte.
Uszy. Średniej wielkości, dobrze osadzone, skierowane nieco ku górze, na końcach nieco przytępione.
Tułów. Odznacza się silnym muskularnym grzbietem. Długość jest nieco większa od wysokości. Stawy skokowe ukątowane. Ogon. Mocny, pożądany całkowicie zakręcony. Szata. Pokrywa gładka, natłuszczona. Podszycie gęste, miękkie.
Umaszczenie. Czarne, częściowo przechodzące w brązowe (co jest cenione), zwykle z wyraźnie  odgraniczonymi  białymi  łatami, znaczeniem  na  głowie,  szyi, piersi i kończynach. Wzrost. Pies od 54 do 61 cm, suki od 48 do 54 cm.

Ta odmiana obejmuje większą ilość spokrewnionych typów łajek np. eweńską, lamucką, amurską i dlatego dotąd nie ustalono wzorca. Poniższy wzorzec można uważać tylko za tymczasowy.

Wzorzec Wrażenie ogólne,

W porównaniu z łajką zachodnio-syberyjska jest ona dłuższa. Wzrost psa w kłębie od 55 do 63 cm, suki 2 cm mniej. Oprócz większego wzrostu odróżnia je także silniejszy kościec. Głowa. Jest wyraźną cechą wyróżniającą. Oglądana z góry ma kształt klina o szerokiej podstawie w częście potylicznej. Długość kufy równa jest długości puszki mózgowej. Wyrazisty kark, krawędź czołowa łagodna, słabo zaznaczona, grzbiet nosa równoległy do pokrywy czaszki.
Uszy. Stojące, ruchliwe, spiczaste; dopuszcza się lekkie zaokrąglenie uszu i niezbyt wysokie osadzenie.
Oczy. Wąskie, skośnie ustawione, źrenice brązowe, dopuszcza się inne zabarwienie. Zęby. Silne, białe. Kark. Silny, długości głowy. Kłąb. Silny, wystający nad grzbiet. Grzbiet. Równy, szeroki, mocny.
Kończyny przednie. Proste, dobrze związane z tułowiem, śródręcze lekko pochylo­ne.
Kończyny tylne. Proste, mocne, podudzie długie, łapy okrągłe, palce przylegające do siebie.
Ogon. Maksymalnie sięga do stawu skokowego, sierpowato wygięty ku górze. Wzrost. Pies od 55 do 60 cm, suki o 2 cm mniej. Chody. Galop przeplatany kłusem. Wada — krok posuwisty.

Wrażenie ogólne.

Pies silny, ruchliwy, niewielki. Wzrost psa 42 — 48 cm, suki o 2 cm mniej.
Głowa. Oglądana z góry ma kształt klina. Szyja niezbyt szeroka, przejście od głowy nie zaakcentowane, krawędź czołowa słabo zaznaczona, grzbiet nosa i czoło równo­ległe, wargi delikatne, nie obwisłe, ściśle przylegające.
Uszy. Małe, sterczące, ruchliwe, w kształcie litery V, o wyraźnych szpicach. Oczy. Małe, powieki nieco skośne.
Klatka piersiowa. Głęboka, co wyraźnie uwidacznia się w stosunku do niezbyt szerokiego grzbietu i tyłu. Kończyny. Równoległe, palce zwarte.
Ogon. Osadzony na lędźwiach, zakręcony na grzbiecie, dobrze owłosiony, od spodu włos znacznie dłuższy, dopuszczalny sierpowaty.
Szata. Włos gęsty, gruby, prosty, podszycie miękkie na szyi i tułowiu. Głowa, uszy i kończyny krótko owłosione, na tyle uda włos dłuższy.
Wady. Kufa za długa lub za masywna w stosunku do czaszki, krawędź czołowa zbyt wyraźna lub jej brak. Oczy za duże lub za małe, uszy obwisłe, okrągłe, ogon za długi. Wilcze pazury niedopuszczalne, podszycie słabe, włos wełnisty

Wrażenie ogólne.

Pies silny, średniej wysokości. W porównaniu z odmianą rosyj-sko-europejską bardziej wydłużona. Wzrost psa od 52 do 60 cm, suki o 2 cm mniej. Głowa. Oglądana z góry przedstawia ostry klin, którego podstawą jest szeroka podstawa czaszki. Długość kufy jest prawie równa długości mozgowioczaszki. Szyja ukośnie ustawiona. Krawędź czołowa nie wyrazista. Kufa kształtu klina, policzki przylegające, wargi nie obwisłe, zwarte.
Uszy. W kształcie wydłużonego trójkąta, noszone ku górze, ruchliwe. Oczy. Średniej wielkości, o wyraźnie skośnym wykroju powiek.
Szata. Włos gruby, gęsty, prosty, z miękkim podszyciem. Na szyi włos długi, tworzy grzywę. Na głowie, uszach i kończynach włos krótki. Na tylnej części uda włos dłuższy. Ogon równomiernie uwłosiony, od spodu włos nieco dłuższy, nie tworzy jednak chorągwi. Na łapach małe „szczotki”.
Umaszczenie. Białe, czarne, szare lub rdzawe we wszystkich odcieniach. Na grzbie­cie umaszczenie ciemniejsze, dozwolone jasnobrązowe.
Wady. Kufa za długa, za silna w stosunku do czaszki, za silna lub brakująca krawędź czołowa. Oczy okrągłe, za małe lub za duże, uszy obwisłe, zaokrąglone. Ogon za długi albo szablasty, nos jasny wskutek braku pigmentu. Podszycie nie dość gęste, włos za krótki, falujący lub za długi na dolnej części ogona i na kończy­nach.

Wrażenie ogólne.

Pies średniej wielkości, silny, muskularny. Wzrost w kłębie psa od 50 do 58 cm, suki około 2 cm mniej.
Głowa. Oglądana z góry ma kształt równobocznego trójkąta z podstawą u potylicy. Kufa w porównaniu z puszką czaszkową jest krótsza. Krawędź czołowa słabo zaznaczona. Dobre ukątowanie szczęk Kufa zaostrzona, policzki płaskie, wargi ściśle przylegające, suche.
Oczy. O jasnym, przyjaznym, żywym wyrazie. Średniej wielkości, nie wypukłe, lecz nie głęboko osadzone, o cienkich, ukośnych powiekach. Brązowe. Uszy. Trójkątne, osadzone umiarkowanie wysoko, małe, stojące i ruchliwe. Kończyny. Harmonijne, śródręcze proste, łapy zwarte, wilcze pazury na tylnich łapach tolerowane.
Ogon. Osadzony w okolicy stawu biodrowego, długi, zawinięty na grzbiecie sierpowato lub w okrąg. W spokoju lub w szybkim biegu nieco wyprostowany. Szata. Włos prosty, gruby, z miękkim podszyciem. Na szyi włos dłuższy, tworzy grzywę. Głowa, uszy i dolna część kończyn okryta włosem krótkim. Na tyle uda włos dłuższy. Ogon równomiernie owłosiony, po jego wewnętrznej części włos nieco dłuższy, nie tworzy jednak chorągwi. Umaszczenie. Czarne, białe, szare, łaciate, ciemnobrązowe.
Wady. Zbyt długa, masywna kufa, za małe lub za duże oczy, obwisłe, nisko osadzo­ne uszy, za długi, szablasty ogon, jasny nos z zanikiem pigmentu, nie dość gęsta pokrywa, włos falisty, za długi, za krótki lub za dług} na wewnętrznej stronie ogona i na kończynach.

Jest ona doskonałym pomocnikiem mieszkańców lasów w Europie północnej i Azji. Przekonywującym jest twierdzenie myśliwych, że dobra łajka myśliwska jest jego najlepszym narzędziem łowieckim. Jest to wszechstronnie użyteczny pies myśliw­ski. Już w XIX wieku kynolodzy rosyjscy podjęli próby podzielenia licznych odmian łajek na poszczególne rasy, aby przy dalszej hodowli udoskonalić pożądane właściwości myśliwskie.
W 1898 roku ukazała się w Rosji pierwsza książka o łajkach M. G. Dmitrijena Sulina, w której na podstawie zgromadzonych doświadczeń myśliwych i teorii specjalistów psy te zostały wysoko ocenione. W 1920 Lenin podpisał „dekret o po­lowaniu”, który nadał kierunek odbudowującej się kynologii.
Wzorzec W wyniku wieloletnich zabiegów powstała baza hodowlana czysto rasowych łajek. Wszystkie odmiany obecnych łajek można podzielić według wzorców uchwalonych większością głosów na Wszechzwiązkowych Obradach Kynologicznych w 1951 r. Przyjęto wówczas podział na cztery grupy.

Podgrupa ta jest najliczniejsza. Na północy używane są do transportu wszędzie tam, gdzie kończą się drogi jezdne. Oprócz pracy w zaprzęgach (składających się z 8—13  psów) pomocne są przy nagonkach na łosie i jelenie. W czasach gdy niedźwiedzie polarne nie były objęte ochroną brały udział w polowaniach na nie. Ponieważ na olbrzymich obszarach Syberii od rzeki Ob po Półwysep Czukocki i od wybrzeża Morza Północnego po Amur łajki te występują w licznych odmianach, tu zostanie podana charakterystyka typowych łajek z obszarów wschodnich i północ­nych.
Łajka zaprzęgowa to pies o mocnym kośćcu, rozrośniętej klatce piersiowej, wytr­wały i silny. Temu też odpowiada jej większy wzrost, psy w kłębie mają co najmniej 60 cm, suki 58 cm.

Striełka i Biełka — (psy kosmonauci) są być może potomkami tych łajek, które nieznany artysta przedstawił w 1037 roku na fresku, zachowanym w Kijowie. Łajki można uznać za jedną z najstarszych ras, służących człowiekowi. Zachowały one po dziś dzień charakterystyczne cechy dowodzące pokrewieństwa z wilkiem i szakalem. Odmienne warunki bytowania w ciągu licznych generacji wytworzyły określone cechy fizyczne i psychiczne, według których można je podzielić na trzy podgrupy: łajki pasterskie, łajki zaprzęgowe (polarne) i łajki myśliwskie.
Łajka pasterska. Pies hodowany przez Nieńców i Lapończyków. Rozpowszechniony na płn. Skandy­nawii. Używany do polowań i pilnowania stad reniferów.

Charakterystyka.

Mały, lekki, krępy pies. Przeciętny wzrost w kłębie dla psa wynosi 47 cm, a dla suki 45 cm. Długi włos stanowi ważną ochronę przed surowym klimatem.
Głowa. Mózgowiocząszka szeroka, przechodzi w lekko uwypuklone czoło. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Kufa w stosunku do mózgowioczaszki krótka, po­liczki przylegające, szczęki ściśle zwarte, wargi suche.
Oczy. Okrągłe, rzadko ukośne, ciemnobrązowe. Łajki czarnobrązowe mają oczy żółtozielonkawe.
Użytkowość. Praktyczne zastosowanie tej podgrupy określa nazwa — łajki paster­skie. Psy te są wyśmienitym pomocnikiem pasterzy, przydatne również do polowa­nia w wodzie, a nawet na niedźwiedzie. Krzyżówka łajki pasterskiej z myśliwską jest niekorzystna, gdyż następuje przerost instynktu myśliwskiego graniczący z kłu­sownictwem. Krzyżówka ta wpływa też niekorzystnie na długość włosów, stają się one krótsze, a więc nie mogą spełniać swej funkcji ochronnej. W bagnistym terenie łajki, które mają za krótką szatą, cierpią od rojów moskitów. Sygnałem ostrzegaw­czym tych niepożądanych krzyżówek jest wyraźne powiększenie guza potylicznego.

Zarówno pochodzenie jak i nazwa są nieznane. Znaczenie nazwy usiłowano wy­prowadzić od łacińskiego słowa mbctious lub nasswous. Próba ta, zresztą podobnie jak i inne była nie udana. Jedno jest jednak pewne: mastiff był już od dawna rozpowszechniony w Anglii i stamtąd rozpowszechnił się na inne kraje. Hodowlę tej rasy w czystości rozpoczęto w Anglii w 1883 roku.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies krótkowłosy o szerokiej głowie i krótkiej kufie. Uszy wiszące, ogon długi. Ten silny pies jest dobroduszny i ufny, lecz wobec obcych skłonny do agresji. W Anglii przeważnie pełni funkcję stróża i psa domowego. Głowa. Szeroka i potężna. Mózgowioczaszka miernie zaokrąglona, czoło łagodnie wypukłe, z wyraźnymi zmarszczkami, policzki szerokie i silnie umięśnione, kufa krótka, tępa o szerokiej żuchwie z ciemnymi zwisającymi faflami, nos ciemny i bardzo szeroki, zgryz nożycowy lub lekki przodozgryz. Oczy szeroko rozstawione, ciemne. Uszy małe, w kształcie litery V, wysoko osadzone, szeroko rozstawione, dolny kraj nieco zaokrąglony.
Szyja. Proporcjonalnej długości, bardzo szeroka, muskularna, nieco wysklepiona, z luźną skórą.
Kończyny przednie. Silne, proste, szeroko rozstawione.
Tułów. Silny, szeroki, grzbiet prosty, muskularny. Lędźwie również szerokie i mus­kularne, łagodnie opadające. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra okrągłe, brzuch lekko podciągnięty.
Kończyny tylne. Bardzo muskularne, stawy skokowe miernie ukątowane, łapy zwarte, okrągłe.
Ogon. Niezbyt wysoko osadzony, dość długi (nie sięga poza staw skokowy) zwisa­jący, w ruchu nieco wzniesiony, lecz nie ponad linię grzbietu. W podnieceniu ogon napięty.
Szata. Włos silny, przylegający, pokrywa niezbyt długa, podszycie krótkie i gęste. Umaszczenie. Srebrne do szarobrązowego, brzoskwiniowe, żółte do barwy sarniej, jednolite lub plamiste (pręgowane), oczy i maska ciemna. Wzrost. Pies 76 cm, suka 69 cm. Masa ciała. Od 75 do 90 kg.